Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

«Το κυπαρίσσι του βυθού» προβάλλει η Κινηματογραφική Λέσχη Ελληνικού-Αργυρούπολης, την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου


Με τη δραματική ταινία "Το Κυπαρίσσι του Βυθού - The Cypress Deep Down" του Νίκου Κορνήλιου συνεχίζει το αφιέρωμα στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο η Κινηματογραφική Λέσχη Ελληνικού-Αργυρούπολης (ΚΙ.Λ.ΕΛΛ.ΑΡ.), την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου στις 9.30μμ.

Οι προβολές πραγματοποιούνται στον κινηματογράφο "Σοφία" στην Αργυρούπολη, Ευσταθιάδη 2
- Πλατεία Αγίας Τριάδας, κάθε Παρασκευή στις 9.30μμ, θα διαρκέσουν μέχρι τις 16 Μαρτίου και η είσοδος -όπως πάντα- είναι δωρεάν.


Λίγα λόγια για την ταινία από το m.myfilm.gr:

Δραματική, 2015, έγχρωμη, διάρκεια 85', σε σκηνοθεσία του Νίκου Κορνήλιου με τους: Άρτεμις Ιωάννου, Μελίσσα Κωτσάκη, Θοδωρής Ματινόπουλος, Γιώργος Μπακαλός.


Μπαίνει στη ζωή σου μαθαίνει λεπτομέρειες / από το παρελθόν σου από το σώμα σου / από τις καθημερινές σου συνήθειες / Η ζωή χωρίς αυτήν την ελεητική παρουσία / δεν έχει πια νόημα - και ξαφνικά / φεύγει και η ζωή δεν έχει νόημα... Το πένθος / διαρκεί έναν καιρό κι αν ζήσεις - που θα ζήσεις/ αρχίζεις ξανά ν' αφηγείσαι τις ίδιες λεπτομέρειες / από το παρελθόν, ν' αφήνεις το σώμα σου / σ' ένα άλλο σώμα, να μοιράζεσαι ξανά την κάθε σου μέρα / Η επανάληψη αυτή σε μαθαίνει. Σε μαθαίνει ν' αγνοείς / τη βεβαιότητα των καταφάσεων. Σε μαθαίνει ν' αγνοείς / την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική μιας ζωής με νόημα.

«Το κυπαρίσσι του βυθού» προβλήθηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2015, στο 28ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και στο φεστιβάλ «Ποίηση και Κινηματογράφος» στο Όσλο τον Φεβρουάριο 2016.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Αν ποίηση είναι αυτό που απογυμνώνει τις λέξεις και τις ωθεί στα όρια τους, άρα στη σιωπή, τότε ποιητικός κινηματογράφος είναι αυτός που ωθεί τις εικόνες στην παύση τους, στο «σβήσιμό» τους. Που επαναφέρει, δηλαδή, το βλέμμα από την εικόνα στην πραγματικότητα. Αν μπορούμε να βλέπουμε δεν έχουμε ανάγκη τις εικόνες, τον κινηματογράφο. Αν μπορούμε να ζούμε δεν έχουμε ανάγκη την ποίηση.

«Το κυπαρίσσι του βυθού» είναι μια ταινία ποιητικού κινηματογράφου με την έννοια ότι τα πρόσωπα, οι εικόνες, οι ήχοι, η μουσική, καθώς και το off κείμενο συμπράττουν, ώστε να δημιουργηθεί ο ανοικτός εκείνος συναισθηματικός χώρος μιας «γλυκιάς μελαγχολίας της ύπαρξης» - που χαρακτηρίζει κάθε ποιητική γραφή. Η ταινία έχει σαν στοιχειώδη αφηγηματικό άξονα τη συνεχή διαδικασία περάσματος από το «μοίρασμα με τον άλλο» στη μοναχικότητα μέσα από στοιχεία/εικόνες καθημερινότητας και ονείρου. Τα σώματα «μιλούν» τη δική τους γλώσσα, τη γλώσσα της επιθυμίας και το κείμενο των αφηγητών έρχεται σε αντίστιξη να δοκιμάσει να πει αυτό που δεν λένε (δεν τολμούν να πουν) οι ήρωες ο ένας στον άλλο. Το πέρασμα του χρόνου και η εναλλαγή των εποχών δημιουργεί την αίσθηση μιας συνεχούς αναζήτησης, καθώς και μιας διαδικασίας δημιουργίας της μνήμης. Θέματα -σαν μουσικά θέματα- που επανέρχονται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας: ερωτικές συνευρέσεις των σωμάτων, στιγμές χωρισμού, στιγμές καθημερινότητας (όπως σε μια κουζίνα ή στην αγορά), στοιχεία του τοπίου της πόλης - ενός τοπίου που σχολιάζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου