Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ή σχολείο ή γκέτο

του Κώστα Ζαχαριάδη *

Η διαχείριση των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών και οι δυσκολίες που απορρέουν από αυτήν είναι μείζον ζήτημα για τη χώρα.

Όσα συνέβησαν, αλλά και
ο διάλογος που άνοιξε μετά τα γεγονότα στο Πέραμα φέρνουν όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και κάθε δημοκράτη πολίτη μπροστά σε θέση ευθύνης για τη συνύπαρξη με τους πρόσφυγες σε συνθήκες ραγδαίας εσωτερικής οικονομικής κρίσης.

Είναι σημαντικό που οι δηλώσεις και οι αντιδράσεις όλων των πολιτικών, δημοκρατικών κομμάτων ύψωσαν ένα τείχος απέναντι στη βία, τον τραμπουκισμό, τη μεθόδευση και την επικοινωνιακή αξιοποίηση που επιχειρείται από βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση σαν κοινωνία και σαν πολιτικό σύστημα. Η απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε είναι, εάν αυτά τα παιδιά που έχουν έρθει στη χώρα μας και θα κάτσουν για μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θέλουμε να λάβουν την ελληνική παιδεία (με ότι συμβολίζει η ελληνική παιδεία, με την ακτινοβολία της σε όλο τον κόσμο και με τις αξίες τις οποίες εκπέμπει και ακτινοβολεί) ή αν θέλουμε να δημιουργηθούν γκετοποιημένες καταστάσεις γύρω από τα camps, από επιδόξους αυτόφωτους «διδασκάλους», που θα «διδάσκουν» ό,τι αυτοί νομίζουν ότι πρέπει να «διδαχθεί».

Είναι εμφανές ότι, εκείνοι που δεν θέλουν τα παιδάκια των προσφύγων και των μεταναστών στα σχολεία μας, παίζουν με σπίρτα μέσα σε μπαρουταποθήκη. «Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή». Αυτό είχε πει ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας και ουδείς το έχει αμφισβητήσει ως τώρα.

Τι δεν καταλαβαίνουν; Τα δημόσια σχολεία είναι για τα παιδιά, ανεξαρτήτως θρησκείας, γλώσσας και χρώματος, είναι για όλους όσους ζουν μόνιμα ή προσωρινά στην ελληνική επικράτεια. Την απόφαση για το ποιος θα πάει πού την παίρνει η Πολιτεία, η συντεταγμένη Πολιτεία, με την δημοκρατική της εκλογή και νομιμοποίηση, δηλαδή το υπουργείο Παιδείας.

Το πρόγραμμα εκπαίδευσης προσφυγόπουλων, που καλύπτει μια σειρά σχολείων σε όλη τη χώρα, οφείλει να συνεχιστεί, όπως επιτάσσουν οι αξίες και οι αρχές μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής ευρωπαϊκής χώρας. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι απέναντι στα ιστορικά βιώματα του λαού μας και στις αξίες του πολιτισμού μας. Αυτή είναι η γειτονιά μας…

Στη δεκαετία του ´90, τα ελληνικά δημόσια σχολεία φιλοξένησαν και εκπαίδευσαν δεκάδες χιλιάδες παιδάκια οικονομικών μεταναστών που ήρθαν στην χώρα μας από την Αλβανία και παιδιά μεταναστών που ήρθαν από της χώρες του λεγόμενου Ανατολικού Μπλοκ. Πολλά από αυτά αρίστευσαν, μπήκαν στα πανεπιστήμια και διέπρεψαν και διαπρέπουν ως επιστήμονες διεθνώς. Πολλά παιδάκια κατά τη περίοδο του βομβαρδισμού στη γειτονική Σερβία φιλοξενήθηκαν στα ελληνικά σχολεία. To 2013 o Γιάννης Αντετοκούμπο παρέλαυνε ως σημαιοφόρος με το σχολείο του. Τι πάθαμε; Αφελληνιστήκαμε; Λερωθήκαμε; Χάλασε το DNA μας; Μολυνθήκαμε; Μας «έπνιξαν» οι αλλόθρησκοι;

Πρέπει να είμαστε περήφανοι για τη στάση μας ως λαού απέναντι στις ευρύτερες ανακατατάξεις στην περιοχή μας. Οι παραδόσεις μας, μας λένε να υποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε τα προσφυγόπουλα. Στα σχολεία και στα σπίτια μας, δεν υπάρχει χώρος για ρατσισμό και ξενοφοβία.

Απομονώνουμε κάθε τέτοια φωνή που θα ακουστεί. Θέλουμε, στον αντίποδα μιας ταραχώδους γειτονιάς, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, τα ελληνόπουλα, με τις αξίες της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της αγάπης προς τον άνθρωπο. Η ελληνική κοινωνία που έχει βιώσει τον ξεριζωμό, την προσφυγιά και τη μετανάστευση, στέκεται απέναντι σε ξενοφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές.

Στις ίδιες γειτονιές που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν, οι φτωχογειτονιές του Περάματος, αλλά και όλη η χώρα, πρέπει να υψώσουν ένα πλατύ αντιφασιστικό δημοκρατικό μέτωπο. Η ιστορία γράφεται σε χρόνο ενεστώτα και κανείς δεν πρέπει να κάνει πίσω στα ζητήματα υπεράσπισης των πανανθρώπινων και των ελληνικών αξιών.


*Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι Διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ

left.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου